A Special Haircut

Sometimes in life, you feel 'this isn't enough'. Such was one fine evening, when I woke up after a night-shift's carried over sleep. While your mind transfuses back into reality, you get some serious insights. Those which are unadulterated by the compulsive forgetfulness of the rational mind.
I sat drowsily on the sofa with eyes half open, I felt the warmth of my stomach under the t-shirt, I scratched my head. I contemplated. This has become a humdrum. I could just predict what is going to happen with me this evening, tomorrow, the next two weeks and may be even more. Too monotonous. Something needs to change. What will I tell my grandchildren? Wouldn't they be too unhappy to learn that I don't have any interesting stories to tell. Am I not existing in this world living someone else's life? But how to glorify it was still a harder question.
Last night-shift was quiet. So, I had researched on process control, Indian history and hairstyles. Hairstyle... thunderbolt! Yes, a hairstyle!

I decided to wear a fauxhawk hairstyle!
'A... what?' 'A fauxhawk hairstyle. ' 'And what on earth is that?' 'Its an altered Mohican hairstyle. You have long hair at the centre of your head. You then gel it and comb it inwards from the sides spiking in the centre like a palm leaf.' 'So?' 'So, nothing; I just want to have a fauxhawk haircut.' 'That's it? Is that all what you could come up with? Just a haircut? Some stupid punk hairstyle? Is this the serious insight you had, dangling on to your sub-conscious? Is this how you are going to brighten up your mundane life? A haircut, for heaven's sake? Why don't you murder some corrupt politician? Or go scuba diving or paragliding? Why don't you write a novel? A haircut to improve life! Gawk!'

I went to the saloon in the township I live in. Well, I was unsure whether to have the fauxhawk haircut in a just-another-saloon. But I was quite sure that the hairdresser in township would have never heard of a fauxhawk, let alone the Mohican. So, I showed him a photo of David Beckham in a fauxhawk and asked him whether he could do that on me. He took my mobile, stared at the photo, then at my hair, then again stared at the photo... he continued his professional examination for a few minutes till he said, "Okay, I will do it." I was too happy that he didn't say, 'I will try' and thus, I sat on the revolving chair. He kept my mobile on the dressing table for quick reference and worked on my hair with an artistic devotion. Cuts and slices, cuts and slices. And there I am with a fauxhawk haircut.
My right side hair took a few days to get accustomed to the new combing direction. It protested by staying outward from the mainstream. After a few days it too got fine. While the hair on the right side was learning to stand in a new direction, I got my hair coloured. First, I tried highlighting it with golden but when it wasn't highlighting enough, I got the entire hair done with a boldface light brown.

My hairstyle received mixed reactions from friends and relatives. After listening to my lecture on Mohican and a fauxhawk, my uncle said, "Whatever it is, it looks... pretty awful." My aunt too didn't differ in opinion but it seemed that she was too polite to express it. My cousin, Malu, was the only one among my relatives who said that it looks good. But again, fact remains that she usually doesn't say anything bad about me about anything except for my futile attempts at singing. Manish, my colleague, called it lomdi mistaking the faux to be a fox (Lomdi is fox in Hindi). Mankeshwar, my colleague, notorious for expanding KRA (as in Key Result Areas) as Kyon Rakhe Aapko (why have you been kept), called it, and still calls it, a hoch poch. Narendran, my roommate, was uncomfortable with the colour. He believed that light hair colour will never match dark skinned people like me. Another colleague, Sourabh, said that initially I looked like a ch**u, (before my right side hair got accustomed); but now its fine. Subir was amazed that they do such fancy styles in the township saloon. Nitin laughed, laughed, again laughed and said, "Have you seen those guys in roadside who wear a pink t-shirt with cartoon pictures, a tight jeans with feminine embroidery and extravagant metal and plastic accessories all over the body? You look like one of them."

Meanwhile, I started growing a beard. I was so frustrated with my present job and was being constantly denied a job rotation, that I registered my protest symbolically by growing a beard and vowed not to shave it before a change in job. I was surprised to see the fresh areas where my beard has started growing unknown to me due to the rigorous self-imposed schedule of daily shaving. A popular belief is that one grows thicker and better beard if he shaves daily. I found that it is a myth. Daily shaving just leaves you ignorant of the new areas your beard-dom has explored.

Shortly after, when I went home for Onam, my mother was extremely annoyed to see my new look. "Last time I saw you in Delhi, you were so handsome. Now you look like a beast.", she said. When we went shopping, the next day, I could feel the comments and discussions around me in the store about my rather unconventional hairstyle and colour. Witnessing this, my mother persuaded me to change it to a normal style which I relentlessly refused but she literally pulled me to get the colour at least, changed back to black before visiting our relatives for Onam. Meanwhile, to tackle my mother's 'savage' remark, I incorporated a relaxation in my vow not to shave - I reduced it to a goatee.

While, I was getting dressed to visit my cousin Malu's potential fiancé and his family, my father caught hold of my chin with his left hand, took out a comb with his right and parted my hair from the left and said, "This is better. Don't dare to change it back." He declared it against the code of good conduct and reminded that I am approaching marriageable age. Mother said, "I heard Malu's potential in-laws do farming and needs people to work in their paddy fields. You suit good with your paala thoppi." (Fauxhawk roughly resembled a Kerala farmer's cap called a paala thoppi.) Out of my frustration I said, "I am ready. Ask them to pay me only half the money. At least its home. Moreover, work profile barely differs with my current one."

Such is the story of a special haircut. But as I look back, did I glorify anything? Did I change the course of the world? Or become a legend? Did I make any significant contribution to the history of the humankind? No. After all, all I did was to change my hairstyle. But it did create some waves, some happenings, some events, some memories, some stories for my grandchildren.
I am contended.

We run GNU/Linux

Dear Dad,

This is a moment of triumph. I publish this post from a computer with GNU/Linux as the only Operating System on it. And I it is connected to the internet through a Tata Indicom USB modem. I am falling short of ASCII codes to express my happiness.

I still remember the days when we both individually and together tried to get GNU/Linux connected to the internet and the printer. We failed. The idea subsided for years until a few days back when Pramod SMS'd me to ask about the free software alternatives for some proprietary software used in his trade. I found a good comparison of proprietary and free software in Wikipedia which I sent it to him. This inspired me to take up the GNU/Linux dream again, since I have been trying to improve my otherwise uneventful life in this godforsaken place by involving in a wide variety of not-so-familiar activities. They include washing and pressing clothes, cooking, blogging, watching world cinema, reading and writing poetry, painting, photography, listening to and learning about Carnatic music, learning probability and statistics, learning process control philosophy, trying a faux hawk haircut, and what not. Partly, this is due to one of your best non-mathematical lessons - to always keep the mind engaged, and partly due to my inherited insanity. Yet let me assure you that even watching a Kurosawa movie or following the aadi-talam of a Tyagaraja composition or tasting my finest dal-spinach curry did not give me such satisfaction as I have in writing this post through an internet connection on a GNU/Linux platform. I have succeeded where I had failed once.

Dad, one big mistake we did earlier was trying to have a dual boot system. I have experienced that when we have a dual boot system, we have a tendency to use windows for things which we haven't been able to do in GNU/Linux. But when we have only GNU/Linux, we are forced to survive and grow in the new environment. We struggle, we learn, we discover, we survive, we rule. So, the day after Pramod's enquiry, I searched and found a portable hard drive from a friend and backed up my personal data files ready to have some fun with my laptop. Then I travelled twenty kilometres to the nearest town to hunt for a copy of GNU/Linux. My modus operandi was to approach the computer institutes first. On the way in the bus, I browsed for computer institutes in my mobile who provides GNU/Linux training. I noted the phone numbers of each and called them for GNU/Linux CDs. Sadly, none of them were neither providing GNU/Linux training nor had an installation CD. But one Aptech Institute gave me the address of two shops who could sell me CDs. I approached one of those and surprisingly I found a copy of PC Quest RedHat Linux 7.1 (Seawolf). Remember we had installed it once? (I had a such a fascination towards the names of RedHat releases like Seawolf, Enigma and Valhalla that I used them as my password for my email accounts.) I bought the CD, came back and tried installing it on the system. But the second CD had a missing file or a corrupt media. And in the process of trying to re-install, I ran the Disk Druid in auto mode. I hope you know what it means. Yes dad, I deleted Windows. Yes, no Ctrl-Alt-Deletions or (not responding) crap anymore. And I was proud of it. Now I will be forced to survive on GNU/Linux. I will not find refuge in Windows where GNU/Linux doesn't seem to work. Although the re-installation didn't work, I was happy that I deleted Windows. So I went back to the shop and bought a CentOS DVD which too didn't work due to some 32 bit-64 bit conflict. My laptop lied Operating System-less for a week before I went to the other shop which the Aptech guy had mentioned. It was interesting to note that this guy, a DJ (Disk Jockey) runs a software CD shop and a DJ song CDs and accesories shop parallel. There I found a copy of RedHat Enterprise Edition 5 with five CDs. Out of experience we know that each CD geometrically increases the risk of installation failure. Also, it was the RedHat's latest version and my laptop was nearly four years old with a Celeron processor and a 256 MB RAM. Nevertheless, I bought it. Back home, I ran the installation with the bare minimum components and it was successful. I ran my laptop only with GNU/Linux OS installed on it. Step one over.

I run GNU/Linux.

Now a bigger challenge lied ahead - connect to the internet. While surfing popular internet providers, I stumbled upon a page in the TataIndicom website listing the support of Photon Whiz on Linux platforms. Also, I saw a pdf file describing how to configure Photon Whiz on a GNU/Linux. I took a printout of it and that evening went straight to a TataIndicom shop with Malu and told the charming young lady at the customer service desk that I need a connection that works on GNU/Linux. I told the lady that I need her show me a demo of the connection and only if it works I will buy. She was not confident at first. So I encouraged her to call their technical support and ask for help and even flattered her by saying that how would someone ever deny such a sweet request. Malu pinched me everytime I flirted with the lady. The technical support guy could not tell anything more than what was there in the print-out. So I decided it to try it out myself. The lady was so astonished to see a GNU/Linux powered laptop that she called all her colleagues and showed it to them. She was also surprised to see me typing commands on the terminal window referring the instructions. The way she was staring at me, for a moment I felt I was Richard Stallman himself coding the latest version of Emacs, though what I was doing is not even a thousandth of what he might be doing on an average day. I took the sample modem she gave and I followed the instructions in that print-out and guess what? It worked! Internet on GNU/Linux! Hallelujah! I opened the GNU website. It did work. I hope you read the mail I sent conveying my surprise and happiness right from the shop. Though a smaller and advanced version of the modem didn't work, I compromised for older one. Yet, it was a moment of triumph. It was finally done. That was step number two towards freedom.

A whole road of freedom lies ahead. Freedom from propietary software, freedom from pop ups, viruses, computer crash and hang and so many other irritants popularised as inevitable by Windows. Now, I also need a good office package, a music player, an image editor, so on and so forth. 'The woods are lovely, dark and deep... And miles to go before I sleep, And miles to go before I sleep.'

This exercise taught me sevaral valuable lessons. One can live without Windows. One needn't be a software engineer or a geek programmer to use GNU/Linux. You don't need to be in the Silicon valleys of Bengaluru or California to use it. GNU/Linux is not for people in the Artificial Intelligence lab of MIT. Even a common plant operator like me can install and use it. You can find it, install it and use it while being in place where paan and maawa sells more than books and pens. Dare is all it takes. One can use it even without professional obligations. One can use it purely for pleasure, or for the sake of just using it. One can use it for political reasons. One can use it as an anarchist or an anti-authoritarian propaganda. One can use it just to try something extra-ordinary. One can use it be in the one percent of the population. (Pardon me Pramod, for I am not the common man here.)
Finally, a privilege which I got in a town where GNU/Linux is generally unknown - one can use it to make advances: As I walked out of the Tata Indicom shop, I handed over my visiting card to the charming young lady and said, "Call me if you have any configuration trouble with GNU/Linux...", and I continued softly, "...you can call me even if you don't have any trouble." And believe me dad, she acknowledged by giving me her visiting card. Such is the power of GNU/Linux when it comes to networking.

Regards,
n@vneet

कवितायेँ

जन्म ली हैं मशहूर कवितायेँ चाह की आनंद में से,
पर खूबसूरत वो हैं जो जन्म ली चाह इनकार में से।

शायरी

हो जाते हैं बेरंग वक्त के साथ प्यार के भी रिश्ते,
मगर मोहब्बत को कपडों सी बदला नहीं करते।
काटके ले लो प्यार में तड़पते हुए इस दिल को,
मगर बेवफाई से कभी जान लिया नहीं करते।

Not Everyday is a Birthday

Not everyday is a birthday. Others celebrate you on birthdays.

My childhood birthday celebrations were modest. Birthdays were one of those days of the year on which I had to visit a local temple to collect the payasam (kheer) delivered as the prasadam. The thought of visiting a temple makes me nervous because I was not familiar with the customs and rituals. My ignorance of the rituals once led me to do the pradakshinam (circumambulation) in a direction which I was not supposed to do. A local public figure shouted at me that it is an apradakshinam (anti-circumambulation). Fear of such embarrassing situations makes me nervous and reluctant to visit temples alone. But visting was compulsory on birthdays.
Then, there was the pirannal sadya (birthday feast) which was also special with opastharikkal, a ritual done with ghee and rice before meal. I don't know what it means but ghee mixed rice was always tasty. I eat my pirannal sadya prepared by mom, in the vazhayila (banana leaf) chopped and shaped by dad, in front of the nilavilakku (lamp). My brother sits on my right side for the meal. There is something about valathu bhaagathu irikkal (sitting on the right side). May it evolved as a custom to satisfy the jealousy of the non-birthday kids.
Then I wear the 'colour dress', the pirannal kodi (new dress for the birthday) to school, distribute a pack of chocolates to classmates, teachers and the principal. One good thing about birthdays is that you have certain privileges. The teachers don't scold you or hurt you for not doing homework or being naughty, your name gets announced on the stage during the morning assembly, you get to be in the principals office for a good cause, you get to hear good words from teachers.
Upon return from school, I distribute another pack of sweets for my neighbours.
Such were my childhood birthdays. There were celebrations. But there were no gifts, cakes, candles, bumps, songs or parties.

Then I grew up. During my third semester in college, I cut my first birthday cake inside a tourist bus on a trip to Kodaikkanal. The cake was a surprise. So were the gifts. I was gifted a hair band and a hair clip by the female crowd for my extra long hair.
Later in college, there weren't much of birthdays. I was too busy with politics, and birthdays seemed so bourgeois. Still it does.

Yesterday, I completed living quarter of a century on this planet. This too had its surprises. Again a cake. But with candles. And vodka. Yesterday, I blew out my first ever birthday candles. I made a wish, silently. As the clock struck midnight, I was flooded with greetings on my mobile. Not everyday is a birthday. You discover people still remember you. That you may not be the underling that you think to be. You become the centre of attraction for a change. You feel life is still worth living. Not everyday is a birthday. Certain flashes come to your mind. You remember payasams, parents and homework. Though the birthday reminds you of getting old, it emphasises that you are still alive.
They were playing Kuselan on TV. The climax when cinema actor delivers that touching speech about his childhood friend, the protagonist, coincided with the cake cutting. Catalysed by vodka, the feeling was beyond words.
I grieved. Not everyday is a birthday. Not every birthday has a surprise. Not every surprise gives you tears. And not every tear gives you happiness.

As I blew the candles out, I made a wish, a silent wish.
"Take away all I have. All that I earned and learned. It still keeps me hungry. Take away all the health and wealth. Its a burden. And give me a smile, a wholehearted one, for a minute of a day."

രാധയും വിമ്‌ലയും പിന്നെ ഞാനും

ഇതൊരു സാമ്യത്തിന്റെ കഥയാണ്. കേരളത്തിലെ നായന്മാരും ഗുജറാത്തികളും തമ്മില്‍. ഇവര് തമ്മില്‍ എന്താ സാമ്യം എന്നു തോന്നും, പ്രധമദൃഷ്ട്യാ. പക്ഷെ എനിക്കൊരു സംഗതി തോന്നി.

മരുമക്കത്തായം നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന നായര്‍ സമുദായത്തില്‍ സ്ത്രീമേധാവിത്തം കുറേശ്ശെ കണ്ടു വരുന്നതാണ്. പുരുഷന്മാര്‍ കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ഭാര്യവീട്ടില്‍ താമസൈക്കുക എന്ന പോലെ ഈ മരുമക്കത്തായത്തിന്റെ ഫലമായ് പുരുഷന്മാരുടെ ചില പേരുകള്‍ സ്ത്രൈണവല്‍ക്കരിക്കാറുണ്ട്. അതായത്, രാധാകൃഷ്ണന്‍ ‘രാധ’യാവുന്നു, സുധാകരന്‍ ‘സുധ’യാകുന്നു, പ്രഭാകരന്‍ ‘പ്രഭ’യും, ഗോപാലകൃഷണന്‍ ‘ഗോപി’യും, എന്നിങ്ങനെ പോകുന്നു. തറവാട്ടിലെ അമ്മാ‍യിമാര് കട്ടമീശ പിരിച്ചു നടക്കുന്ന ആണുങ്ങളെ ‘രാ‍ധേ...’, ‘സുധേ...’ എന്നൊക്കെ നീട്ടി വിളിക്കാറുണ്ട്.

പുരുഷന്മാരുടെ പേരുകളുടെ ഈ സ്ത്രൈണവല്‍ക്കരണം ഗുജറാത്തിലും ജാതിമതഭേദ്യമില്ലാതെ കാണാം. വിമല്‍ വിമ്‌ലയാകുന്നു, കല്പേഷ് കല്പയും, സൈലേഷ് സൈലയും, ജിഗ്നേഷ് ജിഗ്ലയും, സുരേഷ് സൂര്യയും, സതീഷ് സത്യയും ഒക്കെ ആയി മാറും.

ഇതാണ് ഞാ‍ന്‍ പറഞ്ഞ സാമ്യത്തിന്റെ കഥ. നാട്ടിലെ രാധയും, ഇവിടത്തെ വിമ്‌ലയും പിന്നെ ഇതെഴുതുന്ന എന്റെയും (നവ്യയെന്നോ മറ്റോ വിളിച്ചേനെ എന്നേ, ഇവിടുത്തുകാര്‍) കഥ.

ജി-സ്പോട്ടും പി-ഫാക്റ്ററും

(സംഭാഷണങ്ങള്‍ ഹിന്ദിയില്‍ നിന്നും തര്‍ജമ ചെയ്തത്)

നോണ്‍-ജി: “നീയിതെന്താ ഉണ്ടാക്കുന്നേ?”

ജി: “ഓ അതോ? അത് ഒരു സ്ലൈഡ് ഷോ. നമ്മുടെ പ്ലാന്റിനേക്കുറിച്ച്.”

നോണ്‍-ജി: “ഡീസാലിനേഷന്‍ പ്ലാന്റോ?”

ജി: “ന്‍‌ഹും.”

നോണ്‍-ജി: “എന്തിനാ?”

ജി: “അറിയില്ല. എന്തോ ഇന്‍ഡക്ഷന്‍ പ്രോഗ്രാമ്മിനു വേണ്ടിയാ.”

നോണ്‍-ജി: “ഞാന്‍ പണ്ടൊരെണ്ണം ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ടല്ലോ, എല്ലാവര്‍ക്കും അയച്ചു കൊടുത്തതുമാണ്? അതു പോരേ?”

ജി: “ഓ, നീയും ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നോ? ഞാനറിഞ്ഞില്ല. പട്ടേല്‍ സാബിന്റെ മെയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.”

നോണ്‍-ജി: “അത് പറ. അങ്ങേര് എനിക്കയക്കാതെ നിനക്കയച്ചതാണെങ്കില്‍ ജി-സ്പോട്ട് കാരണമായിരിക്കും. ജി അല്ലാത്തവര്‍ക്ക് വളരാന്‍ അവസരം കൊടുക്കരുതല്ലോ?”

രണ്ടു പേരും ചിരിച്ചു.

ജി-സ്പോട്ട് എന്നുള്ളത് ഗുജറാത്തി സ്പോട്ട് എന്നുള്ളതിന്റെ ഹാസ്യ ചുരുക്കമാകുന്നു. സ്വജനപക്ഷപാതമാണ് സംഗതി. ഗുജറാത്തികള്‍ ഗുജറാത്തികളോട് ഒളിഞ്ഞും തെളിഞ്ഞും കാണിക്കുന്ന സഹായങ്ങളുടെ കോഡ് വേഡ്.

മുന്‍പത്തെ സംഭവത്തിലെ ജി, മറ്റൊരു അവസരത്തില്‍ ഇങ്ങനെ:

ജി: “പി. സാബ്, എന്തിനാ വിളിച്ചേ?”

പി: “പൈപ്പ് റാക്കിന്റെ മുകളില്‍ ആ വാല്‍‌വ് തുറക്ക്.”

4-5 മീറ്റര്‍ പൊക്കത്തില്‍ പോകുന്ന പൈപ്പ് റാക്ക് നോക്കി ജി പറഞ്ഞു,
“എന്നെക്കൊണ്ടൊന്നും പറ്റില്ല. അവിടെ കോണിയില്ല, നില്‍ക്കാന്‍ പ്ലാറ്റ്ഫോമില്ല, കാല് തെന്നി വീഴാം, ചൂടുള്ള സ്റ്റീം ലൈനുണ്ട്. സേഫ്റ്റി ബൈപാസ് ചെയ്യാന്‍ എന്നെക്കൊണ്ട് പറ്റില്ല.”

പി: “എന്നാ ഞാന്‍ സാവരിയയോട് പറയാം.”

കേട്ട പാതി കേള്‍ക്കാത്ത പാതി സാവരിയ മുകളില്‍ ഏന്തി വലിഞ്ഞു കയറി വാല്‍‌വ് തുറന്നു.

പി (ജി-യോട്): “കണ്ടില്ലേ? അവന്‍ തുറക്കും. ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും അവനൊരു പട്ടേലല്ലെ?” [സാവരിയ, കുണ്ടാലിയ, ഗൊണ്ടാലിയ എന്നുള്ളതൊക്കെ സൌരാഷ്ട്ട്രത്തിലെ പട്ടേലുകളുടെ സര്‍നേം ആണ്]

ഇതാണ് പി-ഫാക്റ്റര്‍. പട്ടേല്‍ ഫാക്റ്റര്‍. ഇതു ചിലപ്പോള്‍ ജി-സ്പോട്ടിനേക്കാള്‍ ശക്തമാണ്.

ലീവു കൊടുക്കന്നതിലും, പെര്‍ഫോര്‍മന്‍സ് അപ്പ്രൈസലിലും, ബാക്കി സൌകര്യങ്ങള്‍ ചെയ്തു കൊടുക്കന്നതിലും ഒക്കെ ജി-സ്പോട്ടിന്റെയും പി-ഫാക്റ്ററിന്റെയും പ്രഭാവങ്ങള്‍ നമുക്കു കാണാനാകും. പട്ടേലുകളും രണ്ട് തരമുണ്ടത്രെ. കട്‌വ പട്ടേലും ലീവ പട്ടേലും. അതിന്റെ പ്രതിഭാസങ്ങള്‍ എന്റെ ഗ്രഹിതത്തിനപ്പുറത്താണ്. ഈ ജി-സ്പോട്ടും പി-ഫാക്റ്ററും ഒക്കെ വലിയൊരു ദുരന്തത്തിന്റെ ബാക്കിപത്രങ്ങള്‍ മാത്രമാണ്. ഭാരതത്തിലെ ജാതി വ്യവസ്ഥ. ഭാരത മണ്ണിന്റെ തീരാ ശാപം.

ഇതുന്മൂലനം ചെയ്യാത്തിടത്തോളം കാലം ഗുജറാത്തികളുടെ ജി-സ്പോട്ടും, പട്ടേലിന്റെ പി-ഫാക്റ്ററും, തെലുങ്കന്മാരുടെ ‘ഛപ്പണ്ടി’യും ഒക്കെ തുടരും.

ദില്ലി ദര്‍ശന്‍

മുപ്പത്താറ് വര്‍ഷമായ് ഡല്‍ഹിയില്‍ താമസമാക്കിയ ഒരു ബന്ധുവിന്റെ വീട്ടിലായിരുന്നു ഡല്‍ഹിയിലെത്തിയപ്പോള്‍ താമസം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചെറിയ മകന്‍ ശ്രീരാജ് കോളേജില്‍ പഠിക്കുന്നു. വന്നതിന്റെ പിറ്റെ ദിവസം ഞങ്ങളെല്ലാവരും ദില്ലി ദര്‍ശനിനെറെങ്ങി. കറക്കത്തിന്റെ ഇടയില്‍ ഇന്ത്യ ഗേറ്റിന്റെ അടുത്തുള്ള ഒരു സ്ഥലത്ത് വെച്ച് ശ്രീരാജ് അഛനോട് ചോദിച്ചു, “അഛാ, ഇതിലെ പോയാല്‍ എന്റെ കോളേജിലെത്തില്ലേ?”

‘സ്വന്തം കോളേജിലേക്കുള്ള വഴിയറിയില്ലേ?’, ‘കോളേജിലേക്കെന്ന്‍ പറഞ്ഞ് എങ്ങട്ടാ പോണേ?’ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് ഞ്ഞങ്ങള് കളിയാക്കിയെങ്കിലും, പിന്നീട് ആലോചിച്ചപ്പോള്‍ അതൊരു സ്വാഭാവിക ചോദ്യമായിരുന്നു. ചെറിയ നഗരത്തില്‍ ജീവിച്ച എനിക്ക് ഡല്‍ഹി പോലുള്ള മഹാനഗരങ്ങളില്‍ സംഭവിക്കാന്‍ സാദ്ധ്യതയുള്ള അര്‍ബന്‍ ഏലിയനേഷനെല്ലാം അന്യമാണ്. ബോംബെയില്‍ എയര്‍പോറ്ട്ടില്‍ നിന്ന് ഹാജി അലിയിലേക്ക് പോകുന്ന വഴി ടാക്സിക്കാര്‍ക്ക് വരെ വഴി പറഞ്ഞു കൊടുക്കേണ്ടി വന്ന സംഭവം ഓര്‍മ്മിച്ച് പോയി.

സൈക്കിള്‍ റിക്ഷ

അത്യാധുനിക നഗരത്തില്‍ പ്രാകൃതമായ ഗതാഗത സംവിധാനം എന്ന് അച്ചന്‍ വിശേഷിപ്പിച്ച സൈകിള്‍ റിക്ഷയില്‍ കയറി, ഡല്‍ഹിയില്‍ വെച്ച്. ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ ഓട്ടോറിക്ഷയിലും ടാക്സിയിലുമെന്ന പോലെ വാടകക്കൊരു കശപിശ. കാരുണവന്മാര് കൈകാര്യം ചെയ്യട്ടെ എന്നു വിചാരിച്ച് മിണ്ടാതിരുന്നു. അവരുടെ ശുദ്ധഗതിയേ മഹാനഗരത്തിന്റെ സാമര്‍ത്ഥ്യം ചൂഷണം ചെയ്യുന്നു എന്നു കണ്ടപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഇടപെട്ടു. 100 രൂപ ആവശ്യപ്പെട്ടത് ബഹളം കൂട്ടി 50 ആക്കി. പോരാന്‍ നേരത്ത് അമ്മ പറഞ്ഞു, “പാവങ്ങള്. നട്ടുച്ച വെയിലത്ത് കഷ്ടപ്പെട്ട് ചവിട്ടണതല്ലെ? പത്തോ ഇരുപതൂ കൂടുതല് കൊടുക്കാമായിരുന്നു.”

ദേഹാദ്ധ്വാനം ചെയ്യുന്നവരോടുള്ള വൈറ്റ് കോളര്‍ അനുകമ്പ സ്വയം അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞതു കൊണ്ടും അതിഷ്ടമല്ലാത്തത് കൊണ്ടും കുറച്ച് ദേഷ്യത്തോടെ ആത്മഗതമെന്നോണം ഞാന്‍ പറഞ്ഞു, “കൊടുക്കാതിരുന്നതില്‍ എനിക്കൊരു വിഷമവും ഇല്ല. ഞാനും ഇത് കണക്കെഴുതിയുണ്ടാക്കുന്ന പൈസയൊന്നുമല്ല. വെയിലത്തും മഞ്ഞത്തും വാല്‍വ് തുറന്നുണ്ടാക്കുന്നതാണ്.”

വേഷങ്ങള്‍

വീണ്ടുമെന്‍ ചമയങ്ങളഴിഞ്ഞു പോയിന്നലെ,
വീണ്ടുമിരുണ്ടുപോയ് ലോകമെന്‍ കണ്മുന്നില്‍.
എത്ര വേഷങ്ങളാടിക്കഴിഞ്ഞു ഞാന്‍,
ഇനിയെത്രയെണ്ണം ബാക്കിയുമാടാന്‍.

അച്ചന്റെ തോളില്‍ കളിക്കുന്ന മകനായ്,
അമ്മതന്‍ മടിയില്‍ കിടക്കുന്ന മകനായ്,
ഇരുട്ടില്‍ ധൈര്യം പകരുന്ന ജ്യേഷ്ഠനായ്,
ധാര്‍ഷ്ട്യം പുലമ്പുന്ന കൌമാരക്കാരനായ്.
ജീവിതം പഠിക്കാന്‍ പുറപ്പെട്ടു വിദ്യാര്‍ത്ഥി,
തിളങ്ങാതെ പോയ പരീക്ഷകള്‍ സാക്ഷിയായ്.
ഹൃദയം തകര്‍ന്നു കരഞ്ഞു ഞാന്‍ ഭീരുവായ്,
ഹൃദയം തകര്‍ത്തു രസിച്ചു ഞാന്‍ ക്രൂരനായ്.

ആടുന്നു പാടുന്നു വേഷങ്ങളിങ്ങനെ,
താണ്ടിത്തീരാത്തൊരീ ജീവിതയാത്രയില്‍.
ഇരുട്ടാരങ്ങില്‍ രംഗങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍,
ഇരുട്ടാണു കണ്ണില്‍ വേഷങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍,

എത്ര വേഷങ്ങളാടി തീര്‍ത്തു ഞാന്‍,
ഇനിയെത്രയെണ്ണം ആടുവാന്‍ ബാക്കി.
തീരില്ല വേഷങ്ങള്‍ ഒഴിയില്ലരങ്ങ്,
മായില്ല ചായങ്ങളെന്റെ വദനത്തില്‍.

ലോസ് ഒഫ് തെര്‍മോഡൈനാമിക്സ്

വീട്ടില്‍ നിന്ന് പൈസ വാങാന്‍ വേണ്ടി സ്റ്റീം ടേബിളിന്റേയും ലോഗരിതം ടേബിളിന്റെയും കാലൊടിക്കുന്ന വിദ്വാന്മാരുടെ ഒരു ലാബ് വൈവ.
സര്‍: “വാട്ടീസ് തേഡ് ലോ ഓഫ് തെര്‍മോഡൈനാമിക്സ്?”
“ന്‍‌ഹും... ന്‍‌ഹും... അറിയില്ല.”
“സെക്കന്റ് ലോ ഓഫ് തെര്‍മോഡൈനാമിക്സ്?”
“അറിയില്ല.”
“ഫസ്റ്റ് ലോ അറിയോ?”
“ഇല്ല”
“എന്നാ, സീറോത്ത് ലോ ഓഫ് തെര്‍മോഡൈനാമിക്സ്... അതെങ്കിലും പറ”
“കളിയാക്കല്ലെ, സാറേ...”

ടൈപ്പിങ്

“കൈയ്യുകൊണ്ടും കാലുകൊണ്ടും ഒരേ സ്പീഡില്‍ ടൈപ്പ് ചെയ്യാന്‍ പറ്റുന്ന ഈ കോളേജിലെ ഒരേ ഒരാള്‍ - ഞാന്‍”


മറുമോഴി: “ശരിയാ, കാലിന്റെ അതേ സ്പീഡാ, കൈയ്യിന്”

ബെല്ലടി

വിയ്യൂര്‍ പവര്‍ ഹൌസില്‍ നിന്ന് തൃശ്ശൂര്‍ ടൌണിലേക്ക് ബസ്‌ കയറിയ ഒരു കോളേജ്‌ വിദ്വാന്‍ കണ്ടക്ടറോടു സ്വകാര്യത്തില്‍ പറഞ്ഞു, 'ചേട്ടാ, പെരിങ്ങാവ് ബെവെറേജസ് കോര്‍പറേഷന്റ്റെ മുന്‍പില്‍ ഒന്നു നിര്‍ത്തണം.'
കണ്ടക്ടര്‍: ‘ഗഡ്യേ, ഇത് ലിമിറ്റഡ് സ്റ്റോപ്പാ. അവിടേം ഇവിടേം ന്നും നിര്‍ത്തില്ല്യ.’
‘പ്ലീസ് ചേട്ടാ, ഒന്നു സ്പീട് കുറച്ചാ മതി. ഞാന്‍ ചാടിയിറങ്ങിക്കോളാം’
‘വണ്ടിയോടിക്കണത് ഞാനല്ലല്ലോ?’
‘പ്ലീസ് ചേട്ടാ, ഒന്നു ബെല്ല് അടിച്ചാ മതി.’
‘എന്തൂട്ടാ ഈ പറേണേ? ബെല്ലടിച്ചാ ട്രൈവറ് വണ്ടി നിര്‍ത്തും.’
‘പ്ലീസ് ചേട്ടാ, ട്രൈവറ് കേക്കണ്ട, പതുക്കെ അടിച്ചാ മതി.’

The Onset of Monsoon

Its a charming unrest,

The soothing stir of its onset.

This smell of settled dust,

And of soaked sand,

Lulls my heart,

Yet kindles its fears.

Morning

I write these words in an exceptionally fresh morning. I don't feel that quite often. Thirty minutes more to go. And I am back into the whirlpool. The daily dive. The whirlpool of machines, fluids, grudges, politics, hatred, sadists… All flowing into one another, from everywhere to everyone.

Even the thoughts of these sickening currents don’t make me feel bad this morning. I just feel elevated. And I don’t feel that quite often. So I pen it down. May be when it goes too much, when I feel like running away, when I yearn to just scream it out, I will read this: That I too have felt good.
I too was happy, but then, I grew up.

There were times when I felt happy. Like this morning. Let it pass.

എഴുത്ത്

പാര്‍ക്കര്‍ പേന,
റൈറ്റിംങ് പാഡ്,
വെള്ള കടലാസുകള്‍,
മേശ,
കസേര,
പിന്നൊരു ചവറ്റുകുട്ടയും.

എല്ലാം റെഡി. എല്ലാം.
സമ്പല്‍സമൃദ്ധി.

പരിപാടി,
എഴുത്ത്.

എഴുതുന്നത്,
കവിത.

വിഷയം,
‘ആശയദാരിദ്യം’.

കുട

ചേസിങ്ങ് ദ മണ്‍സൂണ്‍ - പ്രമോദിന്റെ ഒരു വലിയ ആഗ്രഹമാണ് (എന്റേയും) . കോവളത്ത് നിന്ന്‌ തുടങ്ങി, ബോംബെ വരെയെങ്കിലും കാലവര്‍ഷത്തിന്റെ കൂടെ സഞ്ചരിക്കണമെന്ന് കുറേ പ്ലാനിടുന്നു. ഒരുപാട് കാര്യങ്ങള്‍ കാണാനും മനസ്സിലാക്കാനുമുള്ള അവസരമാകുമത്. ഗണപതി കല്യാണം പോലെ അതും നീണ്ടു പോയി. ഏതായാലും കാലവര്‍ഷത്തിന്റെ പിന്നാലെ പോയില്ലെങ്കിലും ഇവിടിരുന്ന് കൊണ്ട് വേറെ ഒരു കാര്യം പഠിച്ചു. ഒരു ചെറിയ അനുഭവം.

കഴിഞ്ഞ മഴക്കാലത്ത് കമ്പനി തന്ന റെയിന്‍ കോട്ട് (സാങ്കേതിക ഭാഷയില്‍) പാസ്സിങ്ങായി. അപ്പൊ ഒരു കുട വാങ്ങാന്‍ തിരുമാനിച്ചു. മൂന്നായി മടക്കി പ്ലാസ്റ്റിക് ബാഗിലിടാന്‍ പാകത്തിലുള്ള ഒരെണ്ണമാണ് മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നത്. ഓഫ് ദിവസം ജാംനഗര്‍ ഒട്ടുമുക്കാലും കറങ്ങിയെങ്കിലും ത്രീഫോള്‍ഡ് കുട കിട്ടിയില്ല എന്നു മാത്രമല്ല, എനിക്കഞ്ജാതമായിരുന്ന ഒരു സത്യം മനസ്സിലായി - ഇവിടെയാരും കുട ഉപയോഗിക്കറില്ല. പിന്നീടാലോച്ചിച്ചപ്പോളാണ് പലതും വ്യക്തമാകാന്‍ തുടങ്ങിയത്. ഗുജറാത്തികള്‍ക്ക് മഴ ഒരാശ്വസമാണ്. മരുഭൂമിയില്‍ അതൊരാഘോഷമാണ്. കാറ്റ് കൊള്ളാനിറങ്ങുന്നത് പോലെ, ഇവര്‍ മഴ കൊള്ളാനിറങ്ങും, കുടുംമ്പസമേതം. വസ്ത്രം ഒട്ടി നഗ്നതാ പ്രദര്‍ശനമാകുമോ എന്നുള്ള കപട സദാചാര ബോധമൊന്നുമില്ല. ബസ് മജാ കരൂ ഛൂ...

അങ്ങനെ ഞാനവസാനം കുട കണ്ടു പിടിച്ചു. റിലയന്‍സ് മാര്‍ട്ടില്‍. ആഡംബരം കൊണ്ടും, ഗാംഭീര്യം കൊണ്ടും വന്‍കിട മാളുകളുടെയൊപ്പം നില്‍ക്കുമെന്ന് പറയപ്പെടുന്ന, റിലയന്‍സ് മാര്‍ട്ടില്‍. അവിടെ ആകെയുണ്ടായിരുന്നത് പൊടി പിടിച്ച പേരറിയാത്ത കമ്പനിയുടെ, അഞ്ച് ടൂ ഫോള്‍ഡ് കുടകള്‍. ഒരെണ്ണം വാങ്ങി. മഴ കുറേ കൊണ്ടെങ്കിലും കുട കാര്യമായ് ഉപയോഗിച്ചില്ല. ചാറല്‍ മഴ കോള്ളുന്നതിന്റെ ഒരു സുഖം ഒന്നു വേറെ തന്നെയാ.

ഒരിക്കല്‍, മഴക്കാലത്ത് ഞാന്‍ കുട പിടിച്ചപ്പോള്‍ നാട്ടുകാര്‍ തുറിച്ചു നോക്കി.
വേനല്‍കാലത്ത്, ചൂടില്‍ നിന്ന് രക്ഷ കിട്ടാന്‍ രണ്ട് സ്ത്രീകള്‍ കുട പിടിച്ചപോള്‍, റ്റൈംസ് ഓഫ് ഇന്ത്യ - അഹമ്മദാബാദ് എഡിഷനില്‍ ഫോട്ടൊ സഹിതം മൂന്നാം പേഗില്‍ ന്യൂസ് ആയി!!!

വേര്‍ ദ ഫ** ഈസ് ജാംനഗര്‍?

മദ്യപാനികള്‍ക്ക് ജാംനഗര്‍ ‘റീഹാബ്’ ആണ്.
കലാപ്രേമികള്‍ക്ക് ജാംനഗര്‍ കാരാഗൃഹമാണ്.
നഗരങ്ങളില്‍ ജനിച്ചു വളര്‍ന്നവര്‍ക്ക് ജാംനഗര്‍ ഗ്രാമമാണ്.
ട്രഡിഷനല്‍ എഞ്ചിനിയര്‍മാര്‍ക്ക് ജാംനഗര്‍ മെക്കയാണ്.
മദ്യപാനിയും, കലാപ്രേമിയും, നാഗരികനായ ട്രഡിഷനല്‍ എഞ്ചിനിയര്‍മാര്‍ക്ക് ജാംനഗര്‍ ‘മജ്ബൂരി’യാണ് (നിവൃത്തികേട്).

ഏതാണ്ടതുപോലുള്ളൊരുത്തന്‍ - ഡെല്‍ഹിയില്‍ ജനിച്ചു വളര്‍ന്നു, ചെന്നൈയില്‍ പഠിച്ചു, ജാംനഗറില്‍ എത്തിപ്പെട്ടു. അങ്ങനെയിരിക്കെ, ഒരൊന്നൊന്നര കൊല്ലത്തിന് ശേഷം മൂപ്പരുടെ ഒരു സുഹൃത്ത് ഫോണ് ചയ്തു. ഒരു സാധാരണ, ലോങ്ങ്-ടൈം-നൊ-സീ കോള്‍.
“വാട്സപ്?”
“സ്കൈ ഈസ് അപ്. ഹെവന്‍ ഈസ് അപ്. ലൈഫ് ഈസ് ഡൌണ്‍.”
“വേര്‍ ഡിഡ് യു ജസ്റ്റ് ഡിസ്സപ്പിയര്‍? വേര്‍ ആര്‍ യൂ?”
“അയാമിന്‍ ജാംനഗര്‍.”
“ജാംനഗര്‍? വേര്‍ ദ ഫക്ക് ഈസ് ജാംനഗര്‍?”
“ഇറ്റ്സ് ഇന്‍ ഗുജറാത്.”
“ഗുജറാത്? വാട് ദ ഹെക്ക് ആര്‍ യൂ ഡൂയിങ്ങ് തേര്‍?”
... ഇങ്ങനെ നീണ്ടു പോയി സംഭാഷണം. അന്നു വൈകുന്നേരം ഈ സംഭാഷണമോര്‍ത്ത്, കുറച്ചു മൂട് വന്നപ്പോള്‍, മൂപ്പരൊരു പാട്ടെഴുതി, മുറി ഗുജറാത്തിയില്‍, ഒരു കൂട്ടം ആത്മാക്കളുടെ നിവൃത്തികേടിനെക്കുറിച്ച്.

തമെ സു ഛെ, തമെ ക്യാന്‍ ഛെ,
മനെ ജാനാ‍ ദിയൊ...
മനെ സു ഛെ, മനെ ക്യാന്‍ ഛെ,
കൊയി നഥി ജാനാ ദിയൊ...
[നീയെങ്ങിനെയാണ് നീയെവിടെയാണ്
എനിക്കറിയാം...
ഞാനെങ്ങിനെയാണ് ഞാനെവിടെയാണ്
ആര്‍ക്കുമറിയില്ല...] എന്നാണ് ഉദ്ദേശിച്ചത്.

പട്ടേലിന്റെ ആംഗലേയം

ഗുജറാത്തില്‍, പ്രത്യേകിച്ച് വടക്കും പടിഞ്ഞാറും ഭാഗങ്ങളില്‍ ഇംഗ്ലിഷ് പരിഞ്ജാനം കുറവാണ്. ഇതറിയാവുന്നത് കൊണ്ടോ എന്തോ ഒരു ദിവസം, ട്രൈനിംഗ് ഡിപ്പാര്‍ട്ട്‌മെന്റില്‍ നിന്ന് ഒരു ഇമയില്‍ വന്നു. ‘Know where you stand and improve your English.' ഒരു കൌണ്‍സിലറുടെ പത്ത് മുപ്പത് ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് മറുപടി പറഞ്ഞാല്‍, നമ്മുടെ ഇംഗ്ലിഷ് പരിഞ്ജാനം എത്രത്തോളമുണ്ടെന്ന് അളന്ന്, അത് വളര്‍ത്താനുള്ള സൂത്രങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു തരുമത്രെ.

ഇത് കേട്ട ഉടനെ, എന്റെ ഒപ്പം ജോലി ചെയ്യുന്ന ഒരു മെഹ്സാനക്കാരന്‍ പട്ടേലിന് ഉത്സാഹമായി. ഓടി പോയി കൌണ്‍സിലറെ മുഖം കാണിച്ച് വന്നു. ദിവസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം, കൌണ്‍സിലര്‍ ഒരു ഈമെയില്‍ പട്ടേലിന് അയച്ചു. നാലഞ്ച് പേജ് നീണ്ടുനില്‍ക്കുന്ന ഒരു ‘ഡീറ്റൈല്‍ട് അനാലിസിസ്’. പട്ടേല് അഞ്ച് മിനിറ്റ് അതു തന്നെ തുറിച്ചു നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. എന്നിട്ട് ദേഷ്യത്തോടെ, ആത്മഗതം പറഞ്ഞു, ‘സാലാ ബ**ചോ*, അഗര്‍ ഇത്നാ സമഝ് മെ ആയെഗാ തൊ മെ ഉസ്കെ പാസ് ക്യോ ജാതാ??? [ഇത് മനസ്സിലാവാനുള്ള വിവരമുണ്ടങ്കില്‍ ഞാനവിടെ പോകുമോ?]’

പ്രേതം

ക്രൂരഫലിതങ്ങള്‍ ഒരു വിനോദമാക്കിയ ഒരു വിദ്വാനുണ്ടായിരുന്നു. ഒരിക്കല്‍ ഈ വിദ്വാന്‍ ഒരു മരണവീട്ടിലേക്ക് പോയി. അകാലമരണമായിരുന്നു. വീട്ടുമുറ്റത്ത് തന്നെ മരിച്ച ആളുടെ ജ്യേഷ്ഠന്‍ നിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കയറിവന്ന ഉടനെ ഈ വിദ്വാന്‍ ജ്യേഷ്ഠന്റെയടുത്ത് ചോദിച്ചു,
‘രാമാ, അല്ല, ഇപ്പൊ ഈ മരിച്ച ആള് നമ്മുടെ ആരായിട്ടാ വര്ആ?’ (ജനിച്ച നാള്‍ മുതല്‍ ആ കുടുംബാംഗങ്ങളേ കാണുന്നവനാണ് ഈ വിദ്വാന്‍)

രാമന്‍ ദെഷ്യവും സങ്കടവും എല്ലാംകൂട്ടി പറഞ്ഞു,
‘എന്റെയാരുമായിട്ടല്ല വര്ആ, പ്രേതായിട്ടാ വര്ആ!’